"Lenda do Pitufo Enrique"

Fai vinte anos máis ou menos en Arxentina estaban dous policías nunha praza e apareceu un ser raro, non parecía deste planeta; según a descrición dos homes, era azul e baixo, con ollos saltóns, cunha voz aguda, con orellas puntiagudas, pouco pelo e algo de barba e bigote.

Un par de anos despois aparecéuselles a máis xente, pero o curioso é que facía o mesmo con todos eles: iluminar os seus ollos e desaparecer tras dicir que viña de parte de Satanás.

Parecerá unha mentira pero coinciden os sucesos. 

Non hai ningunha pista nin nada. O seu nome foi pola súa cor, azul como a dos pitufos; Enrique porque os policías dicían que se parecía a unha persoa do seu barrio que se chamaba así.

Íker

"¡Estoy rodeada!"

Hoy os vengo a contar una historia algo rara y algo divertida (divertida tal vez no).

¡Empecemos! Todo esto ocurrió durante una semana más o menos; en la calle donde vivo hay muchas obras: obras por aquí, obras por allá.

Detrás de mi edificio hay otro que construyeron y que les duró ¡todo este verano¡

También una carretera nueva, por lo que no nos dejaron hasta el viernes ir al garaje. 

Cambiaron las llaves de mi portal.

Todo un lío, vamos. ¡Ah! Lo olvidaba: en la obra de la carretera, además, nos dejaron un hueco de tierra, parecen ¡tierras de cultivo! No te digo que ahí van a aparecer lechugas, Sí, sí, os lo garantizo, clarísimo... ¡Para que haga a mi modo "master chef junior"! ¡Voy a ser experta chef! 

En realidad, creo que van a poner flores.

Sara Lago

"As cataratas de Iguazú"

Conta a lenda que no río Iguazú existía un monstro chamado Boi, ao que os indíxenas tiñan que ofrecer unha xoven cada ano para que non lles atacase o pobo.

Un ano, na cerimonia para a entrega, un xoven namorouse da muller que ían sacrificar aquel día. Intentou que non a arroxaran pero non conseguiu nada; preparou a súa canoa e, sen pensalo dúas veces, tirouse a rescatar a Naipí. 

Cando o monstro decatouse, perseguiunos, partiu o río en dous e ambos quedaron atrapados alí.

O animal decidiu convertir a Naipí nas preciosas augas, e a Taraba nunha árbore xusto na boca do diablo.

Ana Pereira

"Bárbara Guerrero"

Conta a lenda que una señora que vivía nunha casa en Roma era coñecida como "Pachita", unha meiga.

Tiña fama por facer famosa á xente, que tivesen saúde e outras riquezas.

Aproveitaba a visita dos seus clientes, por así decilo, para facer rituais.

Rumoréase que a pillaran nun bosque elaborando un potaxe  que despois lles daba aos que a viñan visitar.

Suicidouse no ano 1863 nun corral. 

A súa casa, sucia como non podedes imaxinar, non foi posta á venda porque a querían recordar... Aínda que algo escondía detrás de todo iso.

Alazne

"Dúas figuras en ciernes"

"A lenda de Sadko"

Era un neno que vivía en Rusia.

Gañábase a vida tocando o gusli polas rúas, pero outros músicos ocupáronlle a zona e tivérono que despedir.

Púxose a tocar no río Ilmen, e un día apareceu o deus das augas e propúxolle quee cando volvera á cidade tiña que dicir que existían os peixes con aletas de ouro.

A xente  non lle cría, polo que un grupo de mariñeiros foron a ver se iso era verdade.

Cando descubriron que era certo, Sadko volveuse rico. 

Para agradecerllo ao deus, tirou ao lago barriles cheos de diñeiro.

O deus mandoulle tocar no seu palacio  e asi foi; mais tivo que deixalo porque a súa música producía grandes marexadas e tivo que volver á terra.

Ana dos Santos

"As meigas"

Son unhas mulleres con coñecementos de bruxaría, feiticería e tamén de mencilleiría. Tamén poden adiviñar coas cartas o futuro. Algunhas teñen poderes moi fortes, outras non tanto.

En canto aos tipos:

- Chuchonas: as máis perigosas e represéntanse con moitas caras.

- Marimontas: meigas do saco e as que rouban nenos.

- Feiticeiras: viven cerca dos ríos e hipnotizan coa súa voz.

- Lavandeiras: sorprenden aos camiñantes que pasan cerca.

- Lobismuller: nacen en Noiteboa ou Venres Santo.

- Vedoiras: esveltas e agradables no trato.

- Voladoiras. voan e fan piruetas acrobáticas.

- Agoreiras: envexecen prematuramente, aínda que viven moitísimos anos.

- Cartuxeiras: enchadoras de cartas nas que sempre acertan nas súas prediccións.

- Damas de Castros: viven debaixo de castros milenarios ou en castelos de cristal.

Como protección:

-   Colocar unha vasoira do revés tras a porta da entrada.
-   Levar un dente de allo ou unha figa colgada do pescozo.

Lola, Sara Habibi, Javier e Sarah