viernes, 6 de marzo de 2020

"El aspirador turbo 3.000"

Hola, yo soy un aspirador de la casa Brown. Me hicieron en el mes de noviembre y en pocos días ya estaba en un establecimiento de la calle de la Torre llamado Zinten.
Un buen día por la tarde, la gente aprovechaba para salir a comprar los regalos de reyes y yo seguía en el escaparate, poniendo buena cara y postura, pero nadie se fijaba en mí.
Estaba harto de que no me compraran, se me había acabado la paciencia y no tenía ganas de seguir en aquella horrorosa tienda.

Con el paso del tiempo, al estar lleno de polvo, el dependiente me cogió para limpiarme, no parecía muy contento y refunfuñó en voz baja:
- ¡Mira que solo vender cinco ejemplares de este tipo!... ¡Y eso que ya estamos a día cinco de enero!... ¡Mañana reyes y nosotros sin vender!
En ese mismo instante entra una mujer delgada, morena y con ojos azules; parecía muy excitada y nerviosa, se dirigió al dependiente y le dijo:
- Necesito un aspirador potente, rápido y barato.
Como yo estaba limpio me mostró a la señora, asegurándole que era lo que ella necesitaba; me compró y me llevó en mi caja no sé a dónde, pero por los botes que di fuimos andando y algunas veces incluso corriendo; una vez, ya en su casa, me cerró en lo que parecía ser un armario.

Llegó el esperado día y me quitaron de la caja, es una vivienda muy grande; era la primera donde aspiraba; nunca me había esforzado tanto en hacer una tarea. Y lo peor era tener que hacerlo todos los días.
Así fue como me incorporé, corriendo muchas aventuras: me tocaba aspirar trozos de comida, especies, virutas, astillas...

Lo peor fue un día que mi ama se fue a la compra y su marido, que no sabía manejarme muy bien, me dejó encendido todo el rato, tanto si estaba recogiendo como no; comencé a  echar humo y se me quemó el motor. 
Como ya no funcionaba, mi dueña decidió guardarme en el cuarto trastero, con otros trastos con historias parecidas a la mía. Y aquí sigo, contando  mi historia y los demás contándomela a mí. ¿Me cuentas la tuya?

Manuel
 

miércoles, 4 de marzo de 2020

"Se a túa casa estivese ardendo"

Nun caso así, primeiro salvaría á miña familia porque son moi importantes para min.

Imaxinando que tivese mascotas, tamén as rescataría;  a ver, non ides deixar morrer aos animais por culpa do lume? Porque eu non.
Ademais, xa sabedes que o can é o mellor amigo do ser humano...

Debería haber comida para sobrevivir porque si non, morreriamos nós!

Collería algún recordo: as fotos dos momentos máis importantes da miña vida.

O que teño claro é que en primeiro lugar as persoas porque non se poden reemplazar; por último, os obxectos, que si se poden substituír.

Oxala isto nunca pase!

Sara Lago

miércoles, 19 de febrero de 2020

"Un viaje a la deriva"

Un barco no debe ni puede depender exclusivamente del capitán. Cada miembro tiene que asumir sus funciones, cumplir con su responsabilidad y "no echar balones fuera".

Las disculpas ni las contradicciones remedian nada; simplemente se trata de preguntarse: "¿He hecho lo que debía?", "¿tiene el capitán culpa de algo?".

Si he respondido, puedo analizar  quien no ha funcionado - sea quien sea, y comentárselo, siempre de forma correcta. Y si no lo he hecho... ¡Igual no llego a mi destino, puedo ir a la deriva! En ese caso, los culpables no van a ser los demás.

Puede ser que llegue a buen puerto siempre que utilice correctamente mi cabeza. ¡No hay la menor duda! 

Genaro

lunes, 17 de febrero de 2020

"Como aproveitar o tempo?"

Chegou ao meu coñecemento que algúns compañeiros e máis eu lle debemos varios traballos da semana pasada ao noso profesor e titor, Genaro. 

Todo empezou o martes cando nos dixeron que estaba enfermo e non sabían cando ía volver. Debido a isto, algúns relaxámonos e non fixemos as tarefas correspondentes; cando a principios de curso deunos unha nota co que tiñamos que facer cada día, non moito precisamente.

Resumindo, foi un acto de irresponsabilidade pola nosa parte, xa que non podemos descoidarnos porque o noso profesor non estea presente; e menos os de sexto de primaria, porque o instituto está á volta da esquina e alí xa veremos...

Debemos ser responsables cos nosos actos e aproveitar mellor o noso tempo; en vez de estar facendo pola noite o teu traballo, poderías estar tranquilo e sen preocupacións vendo a tele ou facendo o que che apetece.

Álex


"Separación según nivel"

Non estou moi de acordo coa separación que fan algúns  centros segundo o rendemento do alumnado; inclúen nunha mesma aula todos os rapaces coas mellores notas, e noutra os de peores. Penso que sería mellor mesturalos para que uns poidan axudar aos outros; así non se encasillaría a ninguén e tamén evitaríanse presións innecesarias.

Outra cuestión coa que non estou moi a favor é que se dean moitas materias en lingua inglesa, xa que deste modo descoidamos a nosa propia fala; para solventar isto, bastaría con aumentar as horas de inglés, podendo dar o resto de asignaturas no noso idioma.

Que acontecería se acabas no grupo de rendemento máis baixo? Parece que se fomenta ou que dan por feito que non serves para os estudos e que probablemente fracasarás.

SE POR MIN FORA, NON EXISTIRÍA SEMELLANTE ESTRATEXIA.

Manuel

"Predicar en el desierto"

Hoy os voy a contar una anécdota.

Hace unos cuantos años, un buen amigo y yo estábamos en Cee. Él iba a dar una charla al instituto, le pregunté qué animo llevaba y me contestó: "No me hacen ni caso, no sé para que voy".
Seguro que os extraña la respuesta.

En mi caso, espero y deseo que los comentarios, las advertencias y los consejos que os doy cuando es oportuno, no queden en saco rato y me quede predicando solo en el desierto. 
Siento que  algunos ni se molesten a escuchar, puede ser que estén habituados; y el futuro está ahí, a la vuelta de la esquina.

Genaro

"Haikus"

Ariana