jueves, 20 de enero de 2022

"Os días de inverno"


Non me gusta nada. Dáme a sensación de que pasan as horas moi rápido e non teño tempo  a facer nada.

Sobre as sete da tarde xa é de noite e parece como se xa tivese que ir durmir e, en realidade, aínda quedan horas.

Polas mañás para ir ao cole fai moito frío. É como se o meu corpo se convertise en xeo do conxelado que está.

Non me apetece nada levantarme e miña nai tenme que chamar e quitarme as mantas quentiñas para que espabile.

Xa non vos conto cando teño que quitar o pixama e poñer a roupa, sobre todo cando é un vaqueiro.

Sara

"Pantipe"


Ten un corno de unicornio, cabeza dun panda, pescozo de xirafa, corpo de cabalo, ás dun pegaso, cola dun elefante e patas de lince.

Asustadiza, intelixeente, alegre, tranquila e solitaria.

Gústalle levar unha sonaxeira na pata traseira, un lazo vermello e un colar de perlas.

Encántalle correr polos prados, escalar as montañas, todos os froitos do bosque: a súa froita favorita son os figos; gústalle moito durmir encima da herba seca; e o que menos a escuridade.

Tania

miércoles, 19 de enero de 2022

"Los zapatos veloces"


Un día haciendo limpieza en mi casa, encontré un par de zapatos que hacía mucho que no me ponía.

Quise probarlos, pero... ¡Upssss! No me servían.

Mi hermana, que andaba por allí, quiso ponerlos y, en cuanto se los metió en los pies... ¡Se pusieron a correr cambiando de color! Ella se asustó , gritaba: ¡Ayúdame, ayúdame! Y a mí me dio un ataque de risa.

Los zapatos no paraban, empezó a sonar una sirena: menos mal que se les acabaron  las pilas.

Desde entonces solo los usa para hacer gimnasia.

Aroa

martes, 18 de enero de 2022

"La mosca coja"


Mosca coja se ha quedado

y no se ha quejado.

Impresionada me ha dejado

y rápido ha volado.

Espantarla solo he querido

pero lesionada ha salido,

sus alas le han servido

para seguir siendo ser vivo.

Mi casa ha invadido

y eso no es bienvenido,

 en la copa de vino

casi se ha hundido.

Sara

"Súper heroes"

Se a miña familia máis eu fósemos heroes, viviría no campo lonxe da cidade.

O poder do meu pai sería a forza, o da miña nai a elasticidade, o da miña irmá maior facer estoupar as cousas dos inemigos. o da menor botar raios láser polos ollos e coas mans; por último, o meu a telequinesia: podo mover obxectos, persoas, animais. Empregaríaos para non moverme do sofá.

Tería un traxe azul con saia e un cinturón dourado; a parte superior sería de manga longa, e cunhas botas azuis e laranxas.

Como serías ti?

Mar

lunes, 17 de enero de 2022

"Sara"


Nací pesando 3.250 gramos a las 23:.50 horas un 28 de diciembre. En casa dicen que fui toda una inocentada, y la verdad es que entre el día y viendo la foto... ¡Era una monada!

Muchos no lo sabéis, pero en mi casa me llaman "Sarandonga", lo que viene por una canción cuya letra dice así y, como soy un poco seria, mi madre me lo dice para que me anime un poco.

En mi vida pocas cosas raras me han pasado. Solo receuerdo una historia que me cuenta mi familia: me desmayé en el coche cuando iba en infantil. Al parecer hacía frío, mi madre me abrigó demasiado, me subió la temperatura y terminé en el suelo. ¡Vaya susto se debieron de llevar! En ese momento  mi profe era Ruth; imagino que aún lo recordará. Pocas veces se desmayan niños en el cole; yo no he visto el primero.

Me parece interesante contaros que como un poco diferente a mis amigos. Mientras en la escuela como al estilo español, en casa al estilo colombiano. Esto es estpendo, puedo disfrutar de sabores distintos y esto es un lujo que no tiene cualquiera.

Por último, me gustaría contaros lo más nuevo que estoy viviendo y es que estoy trabajando. Sí, sí... TRABAJANDO. Los fines de semana le enseño a mi hermana los números y las letras. Lo mejor es que papá y mamá me pagan, pero no con dinero, sino con libros y excursiones en familia. La próxima será al Museo Pedagógico (MUPEGA) en Santiago. ¡Lo estoy deseando!

Sara

"Un día perfecto"

Mentres falaba cos meus pais, a miña nai preguntoume como serían vinte e catro horas perfectas para min; díxenlle: que fose en Cedeira, no mes de xullo; con todos os meus amigos de aquí; cunha temperatura boa comeriamos na praia; cear nunha bacatería que está preto da miña casa; pola noite, escondite por equipos polo pobo; ao rematar, un partidiño ás escuras; e durmir en tendas de campaña na casa dos meus avós. 

Tras nos levantar, baixaramos a un bar a almorzar gofres.

E, finalmente, xogar ao pilla pilla pola praia.

A miña nai comentoume que moitos máis tamén dirían algo parecido.

Iago