viernes, 31 de enero de 2020

"Debuxar"

Hoxe veño falar sobre os debuxos e sobre debuxar porque a xente xa non o fai.
Aínda recordo cando o meu irmán ou eu, estando aburridos, o primeiro que facíamos era debuxar nun folio ou nunha libreta. Pasábamosnolo xenial!

Agora é imposible que pase coas maquinitas, da consola ao móbil, do móbil á tele; e se os pais quitan toda esta trapallada aos nenos, eles xa non saben o que facer.

O que máis me fastidia é que todo o mundo vai acabar fatal, o peor que tamén me pasa a  min. Por iso expóñoo: ENCANTÁBAME E AGORA NIN SE ME PASA POLA CABEZA...

Samuel

"Juanito"

En el colegio hay un niño
que cuenta muchos mitos,
se llama Juanito.

Le encanta jugar,
también le gusta zampar,
sobre todo baila
también suele cantar.

Algunos le dicen que es raro, 
no le suele importar,
porque siempre está cantando
y nadie le impide cantar.

Nadie está con él en la ciudad,
siempre está solo.

Siempre acude
si estáis aburridos, 
además sus chistes
hacen reír a todos.

Catalina

lunes, 27 de enero de 2020

"El Kraken"

En el mundo hay gente que le tiene miedo al agua, por el motivo que sea.
Carlos era un niño que no le tenía pánico, ni mucho menos, así que se fue con su padre y su hermano pequeño a recorrer los mares.

Un día se levantó y vio que iba a haber una tormenta; sería difícil llevar el barco, pero lo conseguirían.
No ocurrió nada, pero...
El mar empezó a moverse de una forma muy extraña, a echar humo, y el agua azul se volvió negra. Un pulpo gigante, el Kraken,  los rodeó, intentando romper todo con sus tentáculos; se hundieron y no se supo más de ellos. ¡Nunca se encontró nada"

Alazne

"Una semana cualquiera"

Los lunes con mi profe Genaro
hago mate y lengua a todo trapo.

Los martes llega Manoli con inglés
y mi cabeza se pone del revés.

Los miércoles con Diego en gimnasia
aprendo deportes, con mucha ansia.

Los jueves con María José no paro
de cantar y tocar todo el rato.

Los viernes se acaba la semana,
con una sesión de OCO
que a todos nos encanta.

Los sábados siempre madrugo
para jugar con mi equipo al fútbol.

los domingos por fin un descanso
para estar en familia y tomar algo.

Así es mi semana,
que empiezo siempre con ganas.

Manuel

lunes, 20 de enero de 2020

"O Sanatorio de Cesuras"

Fai uns días, non recordo cando, fun un sábado pola tarde coas miñas amigas e cos meus familiares de excursión a Cesuras. 
Visitamos un sanatorio abandonado en ruínas.

Os vellos contan unha historia deste edificio de principios do século XX; din que foi un hospital para enfermos de tuberculosis, pretendían levalos alí para curalos, nun lugar afastado xa que a enfermidade é moi contaxiosa e morría moita xente por culpa dela.

Nunca chegou a funcionar. De feito, o edificio a día de hoxe está sen rematar. Ten cinco pisos, as paredes interiores cheas de humidade e musgo.
Situado nun bosque, nel gravouse unha película.

Merece a pena visitalo!

Sarah Tortoló
 

"Festórreo"

É unha gran festa que se celebra todos os anos a mediados do mes de agosto xunto ao hórreo de Lira, o ca é decorado con luces, e algunhas veces pintado con cores moi chamativas.

O especial é que cada vez trata dun tema diferente; por exemplo, en dous mil dezaoito tratou sobre "Operación Triunfo", habendo dous grupos de participantes: un cantara ópera, outro facía de mariachis. No dous mil dezaseis chamáronlle "Festo Río" xa que se celebraron as olimpiadas; e no 2019, a última edición polo de agora, cambiáronllo a "Cabaseira Fest", onde todos os vellos do pobo peléxanse pra mercar unha empanada de millo e para escoitar os cantares galegos e os seus pupurrís.

Pola noite é cando empeza todo de verdade: a baarra libre; o monólogo do meu curmán, que ten como apodo Miguel de Lira; os concertos, nos que participaron "Luar na lubre", un grupo coruñés formado por oito integrantes, e outros.

Ana dos Santos

miércoles, 15 de enero de 2020

"La movilidad reducida"

Es un serio problema. La gente que lo sufre se ve imposibilitada para acceder a ciertos lugares o para realizar ciertas actividades de ocio.
Deberían adoptar medidas; aunque se ha avanzado bastante en relación con tiempos pasados, todo es mejorable hoy en día.
Se empiezan a hacer curas y extremidades novedosas, aunque falta tiempo para que sean seguras, así como dinero para poder comprarlas: con ayudas todos acabaríamos ganando.

Los que no lo sufren puede ser que no entiendan lo que esto significa: "una injusticia de la vida".

Como se suele decir, "no valoras todo lo que tienes hasta que lo pierdes".

Iker